Ένα αγόρι από το Macclesfield

Ο Ian Curtis γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1956 στο Stretford, στη μεριά του Μάντσεστερ όπου είναι το Old Trafford, και μεγάλωσε στο Macclesfield, μια μικρή πόλη λίγο νοτιότερα. Ήταν καλός μαθητής, και στα έντεκα μπήκε στο King's School, ένα σχολείο αρρένων της πόλης, με εισαγωγικές εξετάσεις.

Περισσότερο από το σχολείο όμως τον τραβούσαν τα βιβλία που δεν διδάσκονταν εκεί: ο William Burroughs, ο J.G. Ballard, ο Ντοστογιέφσκι, ο Κάφκα. Από τη μουσική, ο David Bowie. Η Deborah, η γυναίκα του, είπε το 2014 στην εφημερίδα Guardian: «Όταν θα έφτανε στα 40 ή στα 50, μάλλον θα είχε γράψει ένα φανταστικό βιβλίο» ("When he got to 40 or 50, he probably could have written a terrific book.").

Deborah

Με τη Deborah ήταν μαζί από τον Δεκέμβριο του 1972, όταν εκείνος ήταν δεκαέξι χρονών. Παντρεύτηκαν στις 23 Αυγούστου 1975· εκείνος ήταν δεκαεννιά, εκείνη δεκαοχτώ. Τον Μάιο του 1977 μετακόμισαν σε ένα μικρό σπίτι στην Barton Street του Macclesfield.

«Ήταν ψηλός και επιβλητικός, πάνω από ένα και ογδόντα, λίγο τρομακτικός… Μπορούσε να σε καρφώσει με το βλέμμα» ("He was tall and imposing, over six foot, a little bit frightening… He could give people the stare."), είπε η Deborah στο περιοδικό Mojo. «Ήταν πολύ έξυπνος… Έγραφε φανταστικά και είχε σχέδια για διάφορα έργα» ("He was really clever… He was a fantastic writer and had plans for various works.").

Ένα γραφείο στο Macclesfield

Για να ζήσει, ο Ian δούλευε. Από ένα δισκοπωλείο στο Μάντσεστερ πέρασε σε υπηρεσίες του δημοσίου, και κατέληξε στο γραφείο ευρέσεως εργασίας του Macclesfield, με μια θέση που λίγοι θα περίμεναν από τον τραγουδιστή των Joy Division: βοηθούσε ανθρώπους με αναπηρία να βρουν δουλειά. Σύμφωνα με το Mojo, την έπαιρνε στα σοβαρά.

Από εκείνο το γραφείο βγήκε ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια. Ο Bernard Sumner, ο κιθαρίστας των Joy Division, το διηγήθηκε στο Mojo το 1994: μια νεαρή γυναίκα που ερχόταν στο γραφείο «είχε επιληψία και έχανε όλο και περισσότερες μέρες εξαιτίας της. Και μια μέρα απλώς δεν ξαναήρθε» ("She had epilepsy and lost more and more time through it, and then one day she just didn't come in any more."). Ο Ian έμαθε αργότερα ότι είχε πεθάνει από μια κρίση. Έτσι γράφτηκε το «She's Lost Control».

Μια αγγελία στο Virgin

Τον Ιούνιο του 1976 ο Sumner και ο Peter Hook, δύο φίλοι από το Salford, είδαν τους Sex Pistols στο Μάντσεστερ και αποφάσισαν να φτιάξουν μπάντα. Ο Ian ήταν στη δεύτερη συναυλία των Pistols στην πόλη, στις 20 Ιουλίου, και λίγο αργότερα απάντησε σε μια αγγελία που είχαν κρεμάσει στο δισκάδικο Virgin.

Η μπάντα λεγόταν στην αρχή Warsaw, από το «Warszawa» του Bowie, και έπαιξε πρώτη φορά στις 29 Μαΐου 1977. Τον Αύγουστο ήρθε ο ντράμερ Stephen Morris, και στις 25 Ιανουαρίου 1978 εμφανίστηκαν πρώτη φορά ως Joy Division. Τον ίδιο χρόνο βρήκαν μάνατζερ, τον Rob Gretton, και λίγο μετά υπέγραψαν στη Factory του Tony Wilson, τη δισκογραφική του Μάντσεστερ.

27 Δεκεμβρίου 1978

Γυρνώντας από την πρώτη τους συναυλία στο Λονδίνο, στις 27 Δεκεμβρίου 1978, ο Ian έπαθε την πρώτη του επιληπτική κρίση. Τον Ιανουάριο του 1979 πήρε τη διάγνωση. Η Deborah ήταν τότε έγκυος. Η κόρη τους, η Natalie, γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1979.

Εκείνα τα χρόνια η επιληψία αντιμετωπιζόταν με βαριά φάρμακα. Οι γιατροί του τα άλλαζαν συνέχεια, και η διάθεσή του άλλαζε μαζί τους. «Η θεραπεία της επιληψίας τότε ήταν πολύ πρωτόγονη, οπότε έπαιρνε πολύ ισχυρά ηρεμιστικά» ("The treatment of epilepsy then was very crude, so he was on very strong tranquilizers."), είπε το 2019 ο Jon Savage, ο δημοσιογράφος που έγραψε την ιστορία της μπάντας. Ο Stephen Morris, την ίδια χρονιά: «Τα φάρμακα που έπρεπε να παίρνει ο Ian ήταν διαβολικά πράγματα» ("The drugs that Ian had to take were evil things."). Και ο Sumner, το 2010, στο μουσικό site Consequence of Sound: «Μακάρι να μην είχε τόσο κακή τύχη με την υγεία του… Νομίζω ότι, αν ήταν πιο υγιής, δεν θα έπαιρνε τόσο ισχυρά φάρμακα» ("I only wish he hadn't had such unfortunate luck with his health… I think if he'd been healthier, he wouldn't have been on such strong drugs.").

Unknown Pleasures

Τον Ιούνιο του 1979 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος, το Unknown Pleasures. Στο εξώφυλλο υπάρχουν μόνο λευκές γραμμές πάνω σε μαύρο φόντο. Την εικόνα τη βρήκε ο Sumner σε μια εγκυκλοπαίδεια αστρονομίας, μαύρη πάνω σε λευκό, και ο σχεδιαστής Peter Saville αντέστρεψε τα χρώματα. Είναι τα σήματα ενός πάλσαρ (pulsar), ενός νεκρού άστρου που εξακολουθεί να στέλνει στο διάστημα ραδιοκύματα σε σύντομους, σταθερούς παλμούς, όπως τα είχε καταγράψει ένα ραδιοτηλεσκόπιο το 1970. Ο Ian έγραφε τους στίχους σε τετράδια, που κυκλοφόρησαν το 2014 σε βιβλίο, το So This Is Permanence.

Στη σκηνή χόρευε όπως κανείς άλλος. «Έχω δει εκατοντάδες ερμηνευτές, αλλά ποτέ κανέναν σαν αυτόν… Ο Ian έβγαινε στη σκηνή, στεκόταν για λίγο να συντονιστεί και μετά ξέφευγε εντελώς, χωρίς κανένα φρένο» ("I've seen hundreds of performers but never anyone like him… Ian came out on stage, had a brief calibration, then went nuts; no holds barred."), θυμάται ο Savage.

Όσο η αρρώστια χειροτέρευε, ο χορός του άρχισε να θυμίζει τις κρίσεις του. Ο Savage έγραψε ότι ο τρόπος του στη σκηνή «καθρέφτιζε τους όλο και πιο συχνούς επιληπτικούς σπασμούς» που έπρεπε να αντιμετωπίζει η Deborah στο σπίτι ("Ian's mesmeric style mirrored the ever more frequent epileptic spasms that Deborah Curtis had to cope with at home."). Κάποιες φορές, ο χορός γινόταν κρίση μπροστά στο κοινό.

Annik

Μέσα στο 1979 ο Ian γνώρισε την Annik Honoré, μια νεαρή Βελγίδα που έγραφε για τη μουσική και οργάνωνε συναυλίες. Αυτή η ιστορία έχει δύο πλευρές, και η καθεμία λέγεται με τα δικά της λόγια.

Η Annik, που πέθανε το 2014 στα 56 της, είπε το 2010 στο βελγικό περιοδικό Le Vif: «Ήταν μια εντελώς αγνή και πλατωνική σχέση, πολύ παιδική, πολύ αθώα» ("It was a completely pure and platonic relationship, very childish, very chaste."). Είπε επίσης ότι σε ένα από τα γράμματά του ο Ian της έγραφε πως ο γάμος του με τη Deborah είχε ήδη τελειώσει όταν γνωρίστηκαν οι δυο τους.

Η Deborah, στο βιβλίο που έγραψε αργότερα, το Touching from a Distance, μιλάει για μια εξωσυζυγική σχέση. Το 2014 έγραψε για τη στιγμή που ο Rob Gretton της είπε ότι το «Love Will Tear Us Apart» μιλούσε για την ίδια: «Πώς ένιωσα; Θυμό, ταπείνωση. Έψαξα τα χειρόγραφά του για να βρω κάτι που να δείχνει ότι δεν ήταν έτσι» ("How did I feel… ? Angry, humiliated. I scoured his manuscripts looking for evidence that it wasn't so."). Για την Annik έχει πει: «Έχουν περάσει τόσα χρόνια, και δεν νιώθω κακία γι' αυτήν… Μάλλον δυσκολεύτηκε κι εκείνη πολύ, γιατί έχει μια διαφορετική ιστορία από τη δική μου» ("It's so long ago and I don't feel particularly vindictive towards her… She probably found it quite hard, too, because she's got a different story to me.").

Ούτε οι φίλοι του τη θυμούνται όλοι το ίδιο. Ο Tony Wilson είπε στο Mojo: «Η Annik τον αγαπούσε και τον καταλάβαινε» ("Annick loved him and understood him."). Ο Peter Hook θυμάται μια πιο δύσκολη εικόνα: «Η αρρώστια του χειροτέρευε, και η κοπέλα του, η Annik, ζητούσε όλο και περισσότερα» ("His illness was getting worse and his girlfriend, Annik, was getting more demanding.").

Άνοιξη του 1980

Τον Μάρτιο του 1980 οι Joy Division ηχογράφησαν τον δεύτερο δίσκο τους, το Closer, στο Λονδίνο, με τον παραγωγό Martin Hannett. Η Deborah έγραψε ότι ο Ian «έμοιαζε υπνωτισμένος όλο τον καιρό που έγραφε και ηχογραφούσε τους στίχους» ("Ian seemed to be in a trance for the whole of the time he was writing and recording the lyrics."). Τους ίδιους μήνες εκείνη ξεκίνησε τη διαδικασία για διαζύγιο, επειδή ο Ian δεν σταματούσε να βλέπει την Annik. Από τις αρχές της χρονιάς ζούσε με τη Natalie στο σπίτι των γονιών της.

Οι κρίσεις πύκνωναν. Στις 4 Απριλίου 1980, στο Rainbow του Λονδίνου, τα φώτα strobe άναψαν, παρόλο που ο Gretton είχε ζητήσει να μείνουν σβηστά, και ο Ian έπαθε κρίση. Το ίδιο βράδυ έπαιξαν και δεύτερη συναυλία, στο Moonlight Club. Κάποια στιγμή ο χορός του ξέφυγε από τον ρυθμό και ο Ian σωριάστηκε με νέα κρίση. Τον βοήθησαν να βγει από τη σκηνή. «Ντρεπόταν τόσο πολύ. Δεν ξέραμε τι να πούμε ή τι να κάνουμε» ("He was so ashamed. We didn't know what to say, or what to do."), θυμάται ο Sumner.

Λίγες μέρες αργότερα ο Ian πήρε υπερβολική δόση φαρμάκων, αλλά συνήλθε. Στις 8 Απριλίου, σε μια συναυλία στο Bury, βγήκε στη σκηνή μόνο για λίγα κομμάτια. Στα υπόλοιπα τον αντικατέστησαν ο Alan Hempsall των Crispy Ambulance και ο Simon Topping των A Certain Ratio. Το κοινό θύμωσε και πέταξε μπουκάλια. «Ο Ian το είδε και φυσικά νόμιζε ότι έφταιγε εκείνος» ("Ian saw this and of course thought it was his fault."), λέει ο Sumner.

Εκείνο τον μήνα ο Ian πέρασε μια εβδομάδα στο εξοχικό του Tony Wilson και της γυναίκας του, της Lindsay Reade. «Ο Ian έμεινε μαζί μου μια εβδομάδα, και ήταν φανερό ότι είχε βαριά κατάθλιψη» ("Ian was with me for a week, and he was obviously very depressed."), είπε η Reade στο περιοδικό Uncut. Από τον Απρίλιο, ένας φίλος της μπάντας, ο Terry Mason, είχε τη δουλειά να φροντίζει ο Ian να παίρνει τα φάρμακά του, να μην πίνει και να κοιμάται αρκετά.

Ο Peter Hook μιλάει μέχρι σήμερα γι' αυτούς τους μήνες: «Έβλεπα τον Ian και δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Έχουμε όλοι αυτή την ενοχή του επιζώντα, και πρέπει να ζούμε μαζί της κάθε μέρα, εξαιτίας αυτού που έγινε» ("I watched Ian and I couldn't help him. We have all that survivor's guilt that we have to live with all the time because of what happened.").

Η τελευταία συναυλία των Joy Division έγινε στις 2 Μαΐου 1980, στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Ήταν η μόνη φορά που έπαιξαν ζωντανά το «Ceremony», που έγινε αργότερα το πρώτο single των New Order. Στις 19 Μαΐου θα πετούσαν για την πρώτη τους περιοδεία στην Αμερική. Σύμφωνα με τη Deborah, ο Ian φοβόταν αυτό το ταξίδι.

18 Μαΐου 1980

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες ο Ian έμενε στο σπίτι του Sumner. Το 2014 ο Sumner είπε στο Uncut ότι προσπάθησε να τον αποτρέψει από την αυτοκτονία: τον πήρε μαζί του σε μια βόλτα και πέρασαν επίτηδες μέσα από ένα νεκροταφείο, «για να καταλάβει τι σημαίνει πραγματικά ο θάνατος» ("…purposefully walked through the cemetery to try and bring it home to him the reality of death.").

Το Σάββατο 17 Μαΐου ο Ian γύρισε στο σπίτι στην Barton Street. Η Deborah γράφει στο βιβλίο της ότι εκείνο το βράδυ της ζήτησε να σταματήσει το διαζύγιο. Εκείνη πέρασε από τους γονείς της να τους πει τι σκόπευε να κάνει και ξαναπήγε στην Barton Street για να μείνει μαζί του. Εκεί όμως βρήκε τον Ian με άλλη διάθεση. Της είπε ότι ήθελε να περάσει τη νύχτα μόνος και της ζήτησε να μην ξανάρθει πριν φύγει εκείνος με το τρένο των δέκα για το Μάντσεστερ. Σύμφωνα με τον Tony Wilson, εκείνο το βράδυ ο Ian είδε στην τηλεόραση το Stroszek του Werner Herzog και άκουσε το The Idiot του Iggy Pop.

Το πρωί της Κυριακής 18 Μαΐου 1980, στο σπίτι στην Barton Street, ο Ian Curtis αυτοκτόνησε. Ήταν 23 χρονών. Τον βρήκε η Deborah.

Ο Sumner είχε περάσει τη μέρα με φίλους στο Blackpool. Το απόγευμα τον πήρε τηλέφωνο ο Gretton. «Σωριάστηκα στο πάτωμα από το σοκ. Δεν μίλησα, δεν ήθελα να πω λέξη σε κανέναν» ("I slid to the floor in shock. I didn't speak, didn't want to say a word to anyone."), γράφει στην αυτοβιογραφία του. Ο Hook ήταν έτοιμος να καθίσει για φαγητό: «Δεν είπα τίποτα για μια ώρα περίπου. Σοκ» ("I didn't say anything for about an hour. Shock."). Μετά ειδοποίησε τον Morris. Ο Morris θυμάται τα λόγια του: «Ο Ian. Πήγε και το έκανε» ("It's Ian. He's only gone and done it.").

Το επόμενο βράδυ, στο Radio 1, ο John Peel το ανακοίνωσε στους ακροατές του: «Τίποτα δεν μου είναι πιο δυσάρεστο από το να σας φέρνω άσχημα νέα» ("nothing I dislike more than being the bringer of bad news for you."). Μετά έπαιξε το «New Dawn Fades».

Η σορός του Ian αποτεφρώθηκε στις 23 Μαΐου 1980 στο Macclesfield. «Δεν κλάψαμε στην κηδεία του. Στην αρχή βγήκε ως θυμός» ("We didn't cry at his funeral. It came out as anger at the start."), είπε ο Hook στο Mojo.

Όσα είπαν μετά

Η Deborah, το 1994, στο Mojo: «Δεν αυτοκτόνησε επειδή ο γάμος του είχε προβλήματα. Ο γάμος του είχε προβλήματα επειδή εκείνος ήθελε να αυτοκτονήσει» ("He didn't commit suicide because he had marital problems. He had marital problems because he wanted to commit suicide."). Και το 2014 έγραψε ότι, μετά τη διάγνωση, ο Ian δεν ήθελε να μιλάει για την αρρώστια στο σπίτι, και ότι «το βάρος να βρίσκει πού να διώχνει όσα του συνέβαιναν πρέπει να τον τσάκισε βαθιά μέσα του» ("The burden of finding a way to displace what was happening in his life must have twisted him to the core.").

Ο Jon Savage βάζει σε σειρά όσα οδήγησαν στον θάνατο του Ian: «Νομίζω ότι η βασική κινητήρια δύναμη σε όλο αυτό είναι η αρρώστια» ("I think the prime motor in all of this is the illness."). Μετά, λέει, ήρθε και ο γάμος που δεν πήγαινε καλά.

Ο Sumner, το 2012, στο NME: «Δεν ακούγαμε πραγματικά τους στίχους» ("We didn't really listen to the lyrics.") και «Ο Ian είχε δύο πρόσωπα: αυτό που έδειχνε στην μπάντα, και εκείνο με τα προβλήματα του σπιτιού» ("Ian had two faces – the public face for the band and the private troubles he had at home."). Ο Hook: «Ειλικρινά δεν είχα καταλάβει ότι έγραφε για τον εαυτό του» ("I honestly didn't realise that he was writing about himself."). Ο Morris: «Κοιτώντας πίσω, μακάρι να τον είχα βοηθήσει περισσότερο. Το σκέφτομαι συνέχεια… Την επιληψία τότε δεν την καταλάβαινε κανείς» ("Looking back, I wish I'd helped him more. I think that all the time… Epilepsy wasn't understood then.").

Μετά τον Μάιο

Τον Ιούνιο του 1980 κυκλοφόρησε το «Love Will Tear Us Apart» και έφτασε στο Νο.13 του βρετανικού singles chart. Στις 18 Ιουλίου βγήκε το Closer και έφτασε στο Νο.6 του βρετανικού album chart. Στο εξώφυλλο, που είχε διαλεχτεί πριν από τον θάνατό του, υπήρχε η φωτογραφία ενός τάφου από ένα νεκροταφείο της Γένοβας.

Οι τέσσερις είχαν συμφωνήσει από καιρό ότι, αν έφευγε κάποιος, το όνομα Joy Division θα σταματούσε εκεί. Οι τρεις που έμειναν συνέχισαν να παίζουν. «Την επόμενη Δευτέρα ήμασταν στον χώρο όπου κάναμε πρόβες» ("We were in the practice place the next Monday."), λέει ο Hook. Στις 29 Ιουλίου 1980 ανέβηκαν ξανά στη σκηνή, χωρίς όνομα ακόμα. Λίγο αργότερα θα γίνονταν οι New Order.

Ο Ian που θυμούνται

Οι φωτογραφίες τον δείχνουν σχεδόν πάντα σοβαρό. Οι άνθρωποι που τον ήξεραν θυμούνται κάτι άλλο. «Ο Ian Curtis ήταν στην πραγματικότητα πολύ διασκεδαστικός. Όλοι τους ήταν. Το αγαπημένο τους χόμπι ήταν οι φάρσες» ("Ian Curtis was actually loads of fun. They all were. Their major pastime was japing – it was a central part of their lives."), έλεγε ο Tony Wilson. Ο Peter Hook, το 2024: «Αυτό που μου ραγίζει την καρδιά ακόμα και σήμερα είναι ότι αυτός ήταν που μας φρόντιζε και μας έδινε ελπίδα, κι εμείς δεν μπορέσαμε να του δώσουμε ελπίδα» ("What breaks my heart even now, is that he was the one that looked after us and gave us hope and we couldn't give him hope.").

Το 1995 η Deborah έγραψε το Touching from a Distance. Πάνω του βασίστηκε το Control του Anton Corbijn, το 2007, μια ασπρόμαυρη ταινία όπου οι ηθοποιοί έπαιξαν οι ίδιοι τη μουσική, ζωντανά μπροστά στην κάμερα. «Είναι στην ουσία μια τραγική ιστορία αγάπης… Δεν είναι ταινία για τους Joy Division» ("It's really a tragic love story… It's not a movie about Joy Division."), είπε ο Corbijn. Η Natalie ήταν μόλις ενός έτους όταν έχασε τον πατέρα της. Το 2007, τη χρονιά που βγήκε η ταινία, έγραψε στην εφημερίδα Observer ότι το Control «δεν πηγαίνει αρκετά βαθιά στα προβλήματα ψυχικής υγείας του πατέρα μου» ("…doesn't go far enough to convey my father's mental health problems."). Το 2004 είχε πει: «Είμαι πολύ περήφανη για τη μουσική των Joy Division… Και είναι ωραίο που ο κόσμος την ακούει ακόμα» ("I'm really proud of Joy Division's music… And it's lovely that people are still listening to it.").

Το 2012 το NME έκλεισε 60 χρόνια και έβαλε το «Love Will Tear Us Apart» στο Νο.1 στη λίστα με τα 100 καλύτερα τραγούδια από τότε που κυκλοφορεί το περιοδικό. Δεύτερο ήταν το «Common People».

Ο τάφος στο Macclesfield

Η τέφρα του είναι θαμμένη στο νεκροταφείο του Macclesfield, στην Prestbury Road, περίπου ενάμισι χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης (ταχυδρομικός κώδικας SK10 3BU). Η μικρή πλάκα είναι κοντά στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου. Γράφει «Ian Curtis 18-5-80» και από κάτω «Love Will Tear Us Apart».

Το 2008 κάποιος την έκλεψε. Στη θέση της μπήκε καινούρια, με την ίδια επιγραφή. Όσοι πηγαίνουν αφήνουν λουλούδια, πένες, κεριά και σημειώματα.

Στους τοίχους της πόλης

Τον Οκτώβριο του 2020 ζωγραφίστηκε στο κέντρο του Μάντσεστερ μια τοιχογραφία με το πρόσωπό του, για να ανοίξει η κουβέντα για την ψυχική υγεία. Το καλοκαίρι του 2022 καλύφθηκε από τη διαφήμιση ενός δίσκου του ράπερ Aitch· ο ίδιος ζήτησε αμέσως να διορθωθεί. Τον Σεπτέμβριο του 2023, για την Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης της Αυτοκτονίας, το πρόσωπό του ζωγραφίστηκε ξανά.

Τον Μάρτιο του 2022 ζωγραφίστηκε μια ακόμα τοιχογραφία, στο κέντρο του Macclesfield, στην Mill Street. Ο Peter Hook πήγε να τη δει: «Περίμενα πολύ καιρό να δω ένα αφιέρωμα στον Ian στην πόλη του» ("I've been waiting for a long time to see a tribute to Ian in his hometown.").

Στις 18 Μαΐου 2022, ο Bernard Sumner και ο Stephen Morris μίλησαν στη βρετανική Βουλή, σε μια εκδήλωση για την πρόληψη της αυτοκτονίας. «Δεν μπορείς να μπεις σε λίστα αναμονής όταν σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις. Χρειάζεσαι βοήθεια αμέσως» ("You can't go on waiting lists if you are thinking of killing yourself. You need help straight away."), είπε ο Sumner. Ο Morris: «Το πρόβλημα με τους νέους άντρες, και με τον Ian, είναι ότι κλείνεσαι στον εαυτό σου και δεν ξέρεις σε ποιον να μιλήσεις» ("The problem with young men, and Ian, is you box yourself in and don't know who to talk to about it."). Είπε επίσης ότι ακόμα και σήμερα του γράφουν fans: «Θέλω απλώς να ευχαριστήσω τους Joy Division για τη μουσική, γιατί με βοήθησε πολύ σε δύσκολες στιγμές» ("I just want to thank Joy Division for the music because it's really helped me through some tough times.").

Το σήμα του νεκρού άστρου από το εξώφυλλο εκπέμπει ακόμα και φτάνει μέχρι εμάς. Απόψε, 14 Νοεμβρίου 2026, στο Λος Άντζελες, οι Joy Division και οι New Order μπαίνουν στο Rock & Roll Hall of Fame, με ένα κοινό όνομα: Joy Division/New Order. Όταν ανακοινώθηκε η είσοδός τους, τον Απρίλιο, ο Hook την αφιέρωσε αμέσως: «Θα ήθελα να πω ότι αυτό είναι για τον Ian Curtis, και για όλους τους fans και των δύο μπαντών» ("I'd like to say that this is for Ian Curtis, and for all our fans of both bands."). Και λίγο μετά, στους fans: «Χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα» ("Without you, we would be nothing.").

ΑΚΟΥ ΤΟ: SPOTIFY YOUTUBE MUSIC

Αν σκέφτεσαι να βάλεις τέλος στη ζωή σου, μην το κρατάς κλεισμένο μέσα σου. Και αν ανησυχείς για κάποιον δικό σου, ρώτα τον πώς είναι.

Μας νοιάζει πώς είσαι, όχι μόνο τι ακούς.

1018: Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (Κλίμακα), 24 ώρες το 24ωρο.

Από άλλη χώρα: findahelpline.com, γραμμές στήριξης σε κάθε χώρα.

Στη μνήμη του Ian

Ian Kevin Curtis

Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1956, στο Stretford.
Έφυγε στις 18 Μαΐου 1980, στο Macclesfield (23 χρονών).

Τα τετράδιά του γέμισαν έναν δίσκο, και μετά άλλον έναν.

«Μια τέτοια μουσική είναι μεγαλύτερη από όλους μας. Θα ζήσει περισσότερο από μένα, περισσότερο από εσένα· έχει ήδη ζήσει περισσότερο από τον Ian.»
("Music like that is bigger than all of us. It will outlive me, it will outlive you, it has outlived Ian.")

Peter Hook, 2020