History

Το 1977 ο David Bowie ζούσε στο Δυτικό Βερολίνο, πολύ κοντά στο Τείχος που χώριζε την πόλη στα δύο. Δούλευε μαζί με τον Brian Eno και τον παραγωγό Tony Visconti στο Hansa Studio 2 — ένα στούντιο τόσο κοντά στο Τείχος, που έβλεπες τους φρουρούς της Ανατολικής Γερμανίας από το παράθυρο.

Μία μέρα, κοιτάζοντας έξω, ο Bowie είδε τον Visconti να φιλάει την τραγουδίστρια Antonia Maass, ακριβώς δίπλα στο Τείχος. Ένα απλό φιλί. Αλλά αρκούσε για να γεννηθεί η ιδέα ενός τραγουδιού: δύο άνθρωποι, ο καθένας από διαφορετική πλευρά, που κλέβουν μια στιγμή μαζί.

Ο τίτλος μπαίνει σε εισαγωγικά επίτηδες — ο Bowie δεν το εννοούσε κυριολεκτικά. Δύο άνθρωποι που κλέβουν μια μέρα ο ένας από τον άλλον δεν είναι πραγματικοί ήρωες. Απλώς, για λίγες ώρες, φέρονται σαν να είναι.

Το τραγούδι γράφτηκε από τον Bowie και τον Eno, με παραγωγή Bowie και Visconti. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1977 κυκλοφόρησε το single “Heroes”, τρεις εβδομάδες πριν από το ομώνυμο άλμπουμ.

Δύο άνθρωποι στο τείχος. Μία κλεμμένη μέρα. Τίποτα παραπάνω.

“We can be heroes, just for one day.”

Οι Primal Scream ξεκίνησαν σαν μια ακόμα μπάντα με κιθάρες, με επιρροές από τους The Byrds και τους Rolling Stones, χωρίς κάτι να τους ξεχωρίζει ιδιαίτερα από τις δεκάδες αντίστοιχες μπάντες της εποχής.

Ο Andrew Weatherall, DJ που έρχονταν από τελείως άλλο κόσμο — τα acid house clubs του Λονδίνου, τη σκηνή με τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς και τα αυτοσχεδίαστα ξημερώματα — τους άκουσε και τους πρότεινε κάτι που τότε ακουγόταν παράξενο: να πάρει ένα δικό τους τραγούδι, το I'm Losing More Than I'll Ever Have, και να το ξαναχτίσει από την αρχή, γύρω από beats και samples. Το αποτέλεσμα λεγόταν Loaded.

Στο Loaded άκουγες ακόμα την μπάντα. Αλλά δεν ήταν πια απλώς ένα rock τραγούδι — ήταν κάτι που μπορούσε να παίξει DJ σε rave, δίπλα σε house tracks, και να δουλέψει το ίδιο καλά.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1991 κυκλοφόρησε το Screamadelica, μέσω της Creation Records, χτισμένο πάνω σε αυτή ακριβώς την ιδέα — όχι ένα τραγούδι, ολόκληρο άλμπουμ. Κιθάρες, dub μπάσα, gospel φωνητικά, house ρυθμοί — όλα μαζί, χωρίς κανένα από αυτά να νιώθει ξένο μέσα στο υπόλοιπο.

Έφτασε στο Νο.8 του βρετανικού album chart — καλή θέση, όχι τρομερή.

Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η θέση στο chart. Ήταν πού μπορούσε να ακουστεί το άλμπουμ: σε ένα δωμάτιο με πόστερ μπάντας στον τοίχο, το ίδιο φυσικά όσο και σε ένα club στις πέντε το πρωί.

Το Suburbia δεν ξεκίνησε από ένα ωραίο μέρος.

Οι Pet Shop Boys πήραν την ιδέα από την ταινία Suburbia της Penelope Spheeris, που μιλούσε για μια ομάδα νεαρών ανθρώπων σε μια παρακμιακή περιοχή του Los Angeles. Η εικόνα που κράτησαν ήταν αυτή μιας εξέγερσης μέσα σε ένα προάστιο και ό,τι μένει μετά.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1986 κυκλοφόρησε η νέα ηχογράφηση του τραγουδιού.

Και μαζί της ήρθε κάτι που σήμερα μοιάζει απολύτως φυσιολογικό για τους Pet Shop Boys: ένα τραγούδι που ακούγεται χορευτικό, αλλά από κάτω του υπάρχει κάτι αρκετά πιο άβολο.

Δεν είναι μόνο στίχοι και μελωδία. Μέσα στο ίδιο το τραγούδι ακούγονται πραγματικοί ήχοι, όχι μόνο συνθεσάιζερ: γαβγίσματα σκύλων, ηχογραφημένα σε ένα καταφύγιο αδέσποτων ζώων, και αυθεντικός θόρυβος από πραγματικές ταραχές που είχαν ξεσπάσει σε βρετανική γειτονιά λίγα χρόνια πριν. Το χορευτικό κομμάτι κρύβει μέσα του πραγματικό θόρυβο από πραγματικούς δρόμους.

Το Suburbia δεν είναι πραγματικά τραγούδι για ένα ωραίο βράδυ έξω.

Είναι για ένα μέρος όπου δεν συμβαίνει τίποτα μέχρι να συμβεί κάτι.

Για τη βαρεμάρα, την ένταση και εκείνη την περίεργη στιγμή που οι άνθρωποι που νιώθουν ότι δεν έχουν πού να πάνε αρχίζουν να κάνουν φασαρία.

Οι Pet Shop Boys το έβαλαν πάνω σε ηλεκτρονικό ήχο και το έκαναν pop.

Και ίσως γι' αυτό λειτουργεί ακόμη.

Γιατί το προάστιο δεν είναι μόνο ένα μέρος. Είναι και η αίσθηση ότι υπάρχει ζωή αλλού.

Στην άλλη πλευρά της πόλης.
Σε κάποιο club.
Μια μεγαλύτερη ζωή.

Στο πίσω μέρος του single υπήρχε η πρώτη εκδοχή του Paninaro, ενός τραγουδιού που θα γινόταν αργότερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια των Pet Shop Boys.

Αλλά στις 22 Σεπτεμβρίου 1986, το θέμα ήταν το Suburbia.

Ένα τραγούδι για ανθρώπους που κοιτάζουν απλά γύρω τους και σκέφτονται ότι πρέπει να υπάρχει και κάτι περισσότερο απ' αυτό.

Ακόμη κι αν χρειαστεί πρώτα να γίνει λίγη φασαρία.

Το K των Kula Shaker κυκλοφόρησε στις 16 Σεπτεμβρίου 1996. Μία εβδομάδα μετά, στις 22 Σεπτεμβρίου, μπήκε κατευθείαν στο Νο.1 του βρετανικού album chart — πάνω από 105.000 αντίτυπα μέσα σε μία εβδομάδα, το πιο γρήγορο ντεμπούτο άλμπουμ στη Βρετανία μετά τους Elastica, έναν χρόνο πριν.

Ο Crispian Mills δεν έγραφε απλώς Britpop τραγούδια με δυνατές κιθάρες. Διάβαζε σανσκριτικά κείμενα, άκουγε ινδική raga μουσική, είχε πραγματικό ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία των Hare Krishna. Και στο K αυτό δεν έμεινε έξω από το άλμπουμ — μπήκε μέσα του.

Κρυμμένο στο τέλος του album υπήρχε ένα ολόκληρο λεπτό με τη φωνή ενός Ινδού πνευματικού δασκάλου να μιλάει για ζητήματα πίστης και ψυχής.

Κανείς άλλος στη βρετανική σκηνή εκείνης της χρονιάς δεν είχε βάλει κάτι τέτοιο σε ένα άλμπουμ που στόχευε το Νο.1.

Το κοινό δεν φάνηκε να το πρόσεξε καν. Ή μάλλον, το πρόσεξε και δεν το ένιωσε εμπόδιο.

Το K πούλησε γρηγορότερα από σχεδόν οτιδήποτε άλλο εκείνη τη χρονιά.

Μερικές φορές το πιο ασυνήθιστο πράγμα σε ένα δωμάτιο είναι αυτό ακριβώς που όλοι θέλουν να ακούσουν.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1979, το Cars ήταν στο Νο.1 του βρετανικού singles chart.

Στο Νο.1 συνήθως έφταναν rock συγκροτήματα με κιθάρες και pop σχήματα με χαμόγελα. Ο Gary Numan δεν έμοιαζε με τίποτα από τα δύο. Ήταν χλωμός, ανέκφραστος, ντυμένος σχεδόν σαν να είχε έρθει από άλλη δεκαετία. Η μουσική του ήταν γεμάτη συνθεσάιζερ και μηχανικούς ρυθμούς, σε μια εποχή που αυτά ακόμη ακούγονταν παράξενα σε πολύ κόσμο.

Κι όμως, εκείνη την εβδομάδα το Cars βρισκόταν στην κορυφή. Την ίδια στιγμή, το The Pleasure Principle ήταν κι αυτό στο Νο.1 του album chart.

Ο Numan είχε καταφέρει κάτι αρκετά σπάνιο. Δεν πήρε ένα παράξενο τραγούδι και το έκρυψε μέσα σε μια επιτυχία. Έφερε τον ίδιο τον παράξενο ήχο του στην κορυφή.

Το Cars έμεινε μόλις μία εβδομάδα στο Νο.1 — τόσο κράτησε η στιγμή.

Για λίγο όμως, το βρετανικό pop είχε αλλάξει ήχο.

Και στην κορυφή βρισκόταν ένας άνθρωπος που έμοιαζε να μην ανήκει καθόλου εκεί.