Elephant Stone

Υπάρχει ένας δεύτερος κατάλογος των Pulp.

Δεν βρίσκεται στα άλμπουμ που γνωρίζουμε απ' έξω. Δεν βρίσκεται στα Common People, τα Disco 2000 και τα Do You Remember the First Time?. Βρίσκεται στις πίσω πλευρές των singles, στα EPs και στα τραγούδια που γράφτηκαν, ηχογραφήθηκαν και τελικά έμειναν έξω από την κύρια αφήγηση.

Και όταν αρχίσεις να τον ψάχνεις, καταλαβαίνεις κάτι ενδιαφέρον.

Οι Pulp δεν αντιμετώπιζαν τα B-sides σαν σκουπίδια του στούντιο.

Πολλά από αυτά έχουν χαρακτήρες, ιστορίες, χιούμορ και μελωδίες που θα μπορούσαν να είχαν σταθεί δίπλα στα επίσημα album tracks. Μερικά μάλιστα μοιάζουν περισσότερο με μικρές αυτόνομες ιστορίες παρά με τραγούδια που γράφτηκαν απλώς για να γεμίσουν την πίσω πλευρά ενός single.

Από το Sheffield των πρώτων χρόνων μέχρι την κορύφωση της britpop και την πιο σκοτεινή περίοδο του This Is Hardcore, υπάρχει ένας ολόκληρος παράλληλος κόσμος.

Αυτά είναι δέκα από τα σημεία όπου αξίζει να μπεις.

1. Styloroc (Nites of Suburbia)

Κυκλοφορία: B-side του «Babies» — 1992

Αν θέλεις να βρεις την αρχή αυτής της ιστορίας, ξεκίνα εδώ.

Το Styloroc (Nites of Suburbia) ήταν η B-side του Babies, single που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1992. Ηχογραφήθηκε στο Fallout Shelter της Island και ολοκληρώθηκε με overdubs στα Protocol Studios.

Ο τίτλος σχεδόν τα λέει όλα.

Δεν υπάρχει εδώ η λάμψη της britpop που θα ερχόταν λίγα χρόνια αργότερα. Υπάρχει το προάστιο. Η νύχτα. Η βαρεμάρα. Η αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου που δεν συμβαίνει τίποτα και ταυτόχρονα ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι να συμβεί.

Είναι ένας πρώιμος Pulp κόσμος: λίγο παράξενος, λίγο βρώμικος, πολύ βρετανικός.

Και κυρίως, είναι μια πρώτη ένδειξη του τρόπου με τον οποίο ο Jarvis Cocker μπορούσε να κάνει έναν συνηθισμένο χώρο να μοιάζει με σκηνικό ιστορίας.

Το Babies έγινε αργότερα κομμάτι της ιστορίας των Pulp.

Το Styloroc έμεινε στην άλλη πλευρά.

Ίσως αυτό να ήταν και το σωστό μέρος για να βρίσκεται.

Ακούστε αν σας αρέσει: Babies, Do You Remember the First Time?

2. Street Lites

Κυκλοφορία: B-side του «Do You Remember the First Time?» — 1994

Το Do You Remember the First Time? ήταν ένα από τα τραγούδια που έβαλαν τους Pulp στην επόμενη κατηγορία.

Η πίσω πλευρά του single όμως είχε δύο τραγούδια που έδειχναν ότι η μπάντα δεν είχε τελειώσει ακόμη με το σκοτάδι.

Το ένα ήταν το Street Lites.

Στην CD έκδοση του single ακολουθούσε το A-side μαζί με το The Babysitter, ενώ στην 7″ έκδοση ήταν η μοναδική B-side.

Και είναι δύσκολο να μην το δεις σαν ένα μικρό νυχτερινό Pulp φιλμ.

Εδώ δεν υπάρχει η αίσθηση του θριάμβου. Υπάρχουν δρόμοι, φώτα, άνθρωποι και εκείνη η περίεργη μοναξιά που εμφανίζεται όταν μια πόλη έχει ήδη αρχίσει να αδειάζει.

Το Street Lites θυμίζει ότι οι Pulp μπορούσαν να γράψουν για την καθημερινότητα χωρίς να χρειάζονται κάποιο μεγάλο γεγονός.

Μερικές φορές αρκεί ένας δρόμος τη νύχτα.

Ακούστε αν σας αρέσει: His 'n' Hers, Pink Glove

3. Your Sister's Clothes

Κυκλοφορία: The Sisters EP — 1994

Εδώ χρειάζεται μια μικρή διευκρίνιση.

Το Your Sister's Clothes δεν είναι αυστηρά B-side. Είναι ένα από τα τρία καινούργια κομμάτια που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια των sessions του His 'n' Hers και κυκλοφόρησαν στο The Sisters EP μαζί με το Seconds και το His 'n' Hers.

Και υπάρχει λόγος που βρίσκεται εδώ.

Το τραγούδι επιστρέφει στους χαρακτήρες του Babies, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα. Η ίδια η μπάντα περιέγραψε το κομμάτι ως συνέχεια της ιστορίας των δύο αδελφών.

Αυτό είναι κάτι που οι Pulp έκαναν καλύτερα από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον.

Έπαιρναν μια φαινομενικά μικρή, καθημερινή κατάσταση και την αντιμετώπιζαν σαν να ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου μυθιστορήματος.

Το Your Sister's Clothes δεν χρειάζεται να γίνει single.

Δεν χρειάζεται καν να γίνει κεντρικό τραγούδι ενός άλμπουμ.

Αρκεί που υπάρχει.

Γιατί προσθέτει ακόμη μία σελίδα στον κόσμο των Pulp.

Ακούστε αν σας αρέσει: Babies, Lipgloss

4. Seconds

Κυκλοφορία: The Sisters EP — 1994

Το Seconds είναι ίσως η πιο προφανής περίπτωση στη συγκεκριμένη λίστα.

Όχι επειδή είναι απαραίτητα καλύτερο από κάποιο τραγούδι του His 'n' Hers, αλλά επειδή ακούγεται σαν να μπορούσε να βρίσκεται εκεί χωρίς κανείς να αναρωτηθεί τι δουλειά έχει.

Η μπάντα το ηχογράφησε στα ίδια sessions με το His 'n' Hers, αλλά τελικά έμεινε εκτός του άλμπουμ και κυκλοφόρησε στο The Sisters EP. Αργότερα μπήκε και στη συλλογή Second Class με B-sides, ενώ συμπεριλήφθηκε στη deluxe έκδοση του His 'n' Hers.

Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα.

Το τραγούδι δεν μοιάζει με outtake.

Μοιάζει με ένα κομμάτι που απλώς βρέθηκε σε λάθος δωμάτιο.

Οι Pulp είχαν φτάσει σε μια περίοδο όπου μπορούσαν να γράφουν τραγούδια με τόσο συγκεκριμένους χαρακτήρες και τόσο καθαρή μελωδική ταυτότητα, ώστε ακόμη και όσα έμεναν έξω από το άλμπουμ να μοιάζουν ολοκληρωμένα.

Ακούστε αν σας αρέσει: Something Changed, Do You Remember the First Time?

5. The Babysitter

Κυκλοφορία: B-side του «Do You Remember the First Time?» — 1994

Αν το Street Lites είναι το νυχτερινό τοπίο, το The Babysitter είναι μια από εκείνες τις ιστορίες που θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιοδήποτε σπίτι.

Κυκλοφόρησε στην CD έκδοση του Do You Remember the First Time?, μαζί με το Street Lites.

Και είναι ακριβώς το είδος κομματιού που εξηγεί γιατί τα B-sides των Pulp αξίζουν ξεχωριστή ακρόαση.

Δεν χρειάζεται μεγάλο ρεφρέν.

Δεν χρειάζεται να σου πει ότι είναι σημαντικό.

Χτίζει έναν χαρακτήρα, μια κατάσταση και μια μικρή κοινωνική αμηχανία — και σε αφήνει να συμπληρώσεις τα υπόλοιπα.

Στους Pulp, η καθημερινότητα ήταν αρκετή για να γίνει ιστορία.

Ακόμη κι όταν η ιστορία συνέβαινε ενώ κάποιος πρόσεχε τα παιδιά.

Ακούστε αν σας αρέσει: Babies, Pink Glove

6. Deep Fried in Kelvin

Κυκλοφορία: B-side του «Lipgloss» — 1993

Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο παράξενα.

Πολύ πιο παράξενα.

Το Deep Fried in Kelvin είναι μια από τις πραγματικές περιπτώσεις όπου η λέξη «B-side» αδικεί το τραγούδι.

Κυκλοφόρησε ως B-side του Lipgloss και αργότερα συμπεριλήφθηκε στη deluxe έκδοση του His 'n' Hers. Η διάρκεια του κομματιού φτάνει σχεδόν τα δέκα λεπτά.

Δεν είναι τραγούδι που προσπαθεί να γίνει εύκολο.

Είναι περισσότερο μια μικρή κάθοδος σε έναν διαφορετικό Pulp κόσμο — πιο υπόγειο, πιο θεατρικό, πιο απρόβλεπτο.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο του.

Οι Pulp δεν χρησιμοποιούσαν τις B-sides μόνο για να δοκιμάσουν μικρότερα τραγούδια.

Μερικές φορές τις χρησιμοποιούσαν για να αφήσουν τη φαντασία τους να ξεφύγει.

Ακούστε αν σας αρέσει: Separations, Sheffield: Sex City

7. Ansaphone

Κυκλοφορία: B-side του «Disco 2000» — 1995

Το Disco 2000 έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Pulp.

Στην άλλη πλευρά του single υπήρχε το Ansaphone.

Η αντίθεση είναι σχεδόν τέλεια.

Από τη μία, ένα τραγούδι που έγινε μέρος της συλλογικής μνήμης της britpop.

Από την άλλη, ένα κομμάτι που έμεινε σχεδόν κρυμμένο.

Το Ansaphone δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί το A-side. Λειτουργεί διαφορετικά. Είναι μικρό, περίεργο και κινηματογραφικό, σαν μια σκηνή που εμφανίζεται για λίγα λεπτά και μετά εξαφανίζεται.

Και ίσως αυτό είναι που το κάνει τόσο Pulp.

Η μπάντα μπορούσε να περάσει από το μεγαλύτερο single της καριέρας της σε μια μικρή, σχεδόν ιδιωτική ιστορία χωρίς να αλλάξει πραγματικά ο τρόπος που έβλεπε τον κόσμο.

Ακούστε αν σας αρέσει: Disco 2000, Someone Like the Moon

8. Mile End

Κυκλοφορία: B-side του «Something Changed» — 1996

Το Mile End έχει ένα μικρό παράδοξο στην ιστορία του.

Συνδέθηκε έντονα με το Trainspotting και με τη σκοτεινή πλευρά της Βρετανίας των 90s, αλλά κυκλοφόρησε ως B-side του Something Changed. Η δισκογραφική του διαδρομή το έκανε τελικά ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια που δεν εμφανίστηκαν στο βασικό tracklisting του Different Class.

Και δύσκολα θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για «παράλληλο κατάλογο».

Το Different Class έχει το Common People, το Disco 2000, το Mis-Shapes, το Sorted for E's & Wizz.

Το Mile End κοιτάζει από την άλλη πλευρά.

Δεν υπάρχει εδώ η κοινωνική ενέργεια του Common People. Υπάρχει η φθορά. Ένα διαμέρισμα, μια γειτονιά, άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε μια πραγματικότητα που δεν έχει τίποτα το glamorous.

Και ακριβώς γι' αυτό μοιάζει τόσο σημαντικό.

Αν το Different Class είναι ένα από τα μεγάλα πορτρέτα της Βρετανίας των 90s, το Mile End είναι η φωτογραφία που τραβήχτηκε λίγο πιο δίπλα.

Ακούστε αν σας αρέσει: Mis-Shapes, Sorted for E's & Wizz

9. Tomorrow Never Lies

Κυκλοφορία: B-side του «Help the Aged» — 1997

Μπαίνοντας στην εποχή του This Is Hardcore, οι Pulp άρχισαν να ακούγονται διαφορετικά.

Το Tomorrow Never Lies ανήκει σε αυτή τη μεταβατική περίοδο.

Κυκλοφόρησε ως B-side του Help the Aged, μαζί με το Laughing Boy, και προερχόταν από τα sessions του This Is Hardcore.

Υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι της ιστορίας του που σπάνια λέγεται.

Το Tomorrow Never Lies δεν ήταν απλώς άλλο ένα B-side. Ήταν η πρόταση των Pulp για το θέμα τραγούδι της ταινίας James Bond «Tomorrow Never Dies», το 1997.

Απορρίφθηκε — τελικά επιλέχθηκε το τραγούδι της Sheryl Crow — και ο τίτλος έμεινε σαν υπενθύμιση αυτού που δεν έγινε ποτέ: Tomorrow Never LIES, αντί για Tomorrow Never DIES.

Μια ακόμη ιστορία που κατέληξε στην άλλη πλευρά. Απλώς αυτή τη φορά, η άλλη πλευρά ήταν το Hollywood.

Και εδώ βρίσκεται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδιότητες των B-sides των Pulp:

Μερικές φορές δεν είναι απλώς τραγούδια που δεν χώρεσαν.

Είναι κομμάτια που δείχνουν προς τα πού πήγαινε η μπάντα.

Το Tomorrow Never Lies βρίσκεται ανάμεσα στον κόσμο του Different Class και στη σκοτεινότερη, πιο αποστασιοποιημένη ατμόσφαιρα του This Is Hardcore.

Σαν να κοιτάζει το συγκρότημα προς το επόμενο κεφάλαιο πριν ακόμη το έχει γράψει.

Ακούστε αν σας αρέσει: The Fear, Help the Aged

10. Cocaine Socialism

Κυκλοφορία: B-side του «A Little Soul» — 1998

Και κάπου εδώ η ιστορία κλείνει τον κύκλο της.

Το Cocaine Socialism κυκλοφόρησε ως B-side του A Little Soul το 1998. Ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια των sessions του This Is Hardcore και αργότερα κυκλοφόρησε σε διαφορετική, ολοκληρωμένη μίξη στη deluxe έκδοση του άλμπουμ.

Ο ίδιος ο Jarvis έχει εξηγήσει την προέλευση του τραγουδιού: η ιδέα γεννήθηκε την εποχή πριν από την εκλογή του Tony Blair, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτική, η μουσική βιομηχανία, η κοινωνική τάξη και η κουλτούρα των celebrities είχαν αρχίσει να μπλέκονται μεταξύ τους.

Ο τίτλος είναι σχεδόν αρκετός.

Αλλά πίσω από το αστείο υπάρχει κάτι πολύ πιο χαρακτηριστικό των Pulp: η ικανότητά τους να παρατηρούν την κοινωνική υποκρισία χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψουν ένα τραγούδι σε πολιτικό μανιφέστο.

Το Cocaine Socialism είναι σαρκαστικό, κοινωνικό και λίγο άβολο.

Με άλλα λόγια, είναι ακριβώς εκεί που πρέπει να βρίσκονται οι Pulp.

Στην άλλη πλευρά.

Ακούστε αν σας αρέσει: A Little Soul, The Trees

Ο δεύτερος κατάλογος των Pulp

Υπάρχει ένας λόγος που τα B-sides των Pulp έχουν μείνει τόσο έντονα στη μνήμη των ανθρώπων που μπήκαν βαθύτερα στη δισκογραφία τους.

Δεν είναι απλώς συλλογή από τραγούδια που περίσσεψαν.

Είναι ένα δεύτερο αρχείο.

Το Styloroc δείχνει τους Pulp πριν γίνουν οι Pulp που γνωρίζουμε.

Το Street Lites και το The Babysitter αποκαλύπτουν τον κόσμο που υπήρχε πίσω από το His 'n' Hers.

Το Your Sister's Clothes και το Seconds δείχνουν πόσο υλικό είχαν οι Pulp εκείνη την εποχή — αρκετό ώστε τρία τραγούδια από τα ίδια sessions να μείνουν έξω από το άλμπουμ και να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο EP.

Το Deep Fried in Kelvin δείχνει την πιο πειραματική τους πλευρά.

Το Ansaphone βρίσκεται πίσω από ένα από τα μεγαλύτερα singles τους.

Το Mile End φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου του Different Class.

Και το Tomorrow Never Lies και το Cocaine Socialism μας μεταφέρουν στην περίοδο όπου οι Pulp άρχισαν να απομακρύνονται από τη λάμψη της britpop και να κοιτάζουν ξανά τον κόσμο με περισσότερο κυνισμό και λιγότερη διάθεση να τον κάνουν εύκολο.

Αυτό είναι που κάνει τα B-sides τους τόσο ενδιαφέροντα.

Δεν συμπληρώνουν απλώς τη δισκογραφία.

Την επεκτείνουν.

Αν τα άλμπουμ των Pulp είναι η επίσημη ιστορία, τα B-sides είναι οι ιστορίες που συνέβησαν στο διπλανό δωμάτιο.

Και μερικές φορές, εκεί βρίσκεται το καλύτερο μέρος.

Το 1996 οι Pulp είχαν ήδη γράψει το πιο ανοιχτά πολιτικό τραγούδι της καριέρας τους. Δεν βγήκε ποτέ ως single. Έμεινε θαμμένο σε ένα B-side, ξαναγράφτηκε, και αυτό που τελικά έφτασε στα charts δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με το πρωτότυπο.

Το τραγούδι λέγεται Cocaine Socialism.

Για να το βρεις, πρέπει να κοιτάξεις λίγο πιο πίσω από το This Is Hardcore και λίγο πιο βαθιά από το tracklist ενός single. Η ιστορία του ξεκινά τον Νοέμβριο του 1996, όταν οι Pulp μπήκαν στο Town House του Λονδίνου με τον Chris Thomas για μια σειρά ηχογραφήσεων που τελικά δεν οδήγησαν στο άλμπουμ που είχαν αρχικά στο μυαλό τους.

Ανάμεσα στα κομμάτια εκείνης της περιόδου υπήρχε ένα instrumental backing track με τον τίτλο Northern Souls. Ήταν ακόμη περισσότερο μια μουσική ιδέα παρά ένα ολοκληρωμένο τραγούδι.

Και αυτή η ιδέα δεν έμεινε εκεί.

Από το Northern Souls στο Cocaine Socialism

Όταν οι Pulp επέστρεψαν στο υλικό τους για τα sessions του This Is Hardcore, το Northern Souls ξαναμπήκε στο στούντιο. Η αρχική ηχογράφηση του 1996 χρησιμοποιήθηκε ως βάση και δέχτηκε νέα overdubs — το ίδιο συνέβη και με το άλλο κομμάτι που είχε ηχογραφηθεί τότε, το Help the Aged.

Κάπου εδώ η ιστορία αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρουσα.

Γιατί το Northern Souls δεν έμεινε instrumental. Απέκτησε στίχους, απέκτησε άποψη, και τελικά απέκτησε και όνομα: Cocaine Socialism.

Ένα backing track του 1996 είχε πλέον γίνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο — και πολύ πιο επικίνδυνο.

Η στιγμή που εμφανίστηκε ο τίτλος

Ο Jarvis Cocker έχει δώσει τη δική του εκδοχή για τη γέννηση του Cocaine Socialism.

Η ιστορία τοποθετείται στην περίοδο πριν από τις εκλογές του 1997. Το Labour —το κόμμα του Tony Blair, που λίγους μήνες αργότερα θα κέρδιζε τις εκλογές με σαρωτική πλειοψηφία— προσπαθούσε να συγκεντρώσει υποστήριξη από ανθρώπους και καλλιτέχνες που είχαν παραδοσιακά συνδεθεί με την Αριστερά.

Ο Cocker είχε δεχθεί προσεγγίσεις από το Labour, και η ιδέα του τραγουδιού, όπως έχει περιγράψει ο ίδιος, του ήρθε ένα βράδυ στο Groucho Club.

Το σκηνικό είχε μια σχεδόν τέλεια ειρωνεία.

Άνθρωποι που υποτίθεται ότι μοιράζονταν σοσιαλιστικές αξίες βρίσκονταν σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς χώρους της βρετανικής celebrity culture, ενώ η κοκαΐνη κυκλοφορούσε στο δωμάτιο.

Ο Cocker το ονόμασε: Cocaine Socialism.

Ο τίτλος ήταν ήδη μια ολόκληρη πρόταση.

Τι συμβαίνει όταν η πολιτική ιδέα της κοινωνικής ισότητας συναντά έναν κόσμο φτιαγμένο γύρω από το status, το χρήμα, το lifestyle και την προσωπική προβολή; Και τι μένει από μια πολιτική ταυτότητα όταν η ίδια η κουλτούρα γύρω της έχει αλλάξει;

Το τραγούδι που θα μπορούσε να γίνει single

Το 1997, με το Cocaine Socialism πλέον έτοιμο, οι Pulp δεν είχαν απλώς ένα ακόμη B-side στα χέρια τους. Το τραγούδι είχε συζητηθεί ως πιθανό single — και σύμφωνα με μεταγενέστερη αναφορά των ίδιων των Pulp, υπήρξε σκέψη να κυκλοφορήσει γρήγορα, μέσα στην ίδια χρονιά.

Τελικά αυτό δεν συνέβη.

Ο ίδιος ο Jarvis έχει πει αργότερα πως τελικά το πήρε πίσω — και το ξαναέγραψε, με νέους στίχους και χωρίς το πολιτικό στοιχείο, σε αυτό που έγινε το Glory Days: ένα τραγούδι που ο ίδιος έχει περιγράψει, με τη χαρακτηριστική του αυτοσαρκαστική διάθεση, ως «για το τίποτα, ουσιαστικά».

Το Glory Days μπήκε στο This Is Hardcore.

Το Cocaine Socialism, το τραγούδι που ξεκίνησε όλη αυτή τη διαδρομή, παρέμεινε έξω από το άλμπουμ.

Δεν χάθηκε όμως.

Απλώς περίμενε.

A Little Soul

Το This Is Hardcore κυκλοφόρησε στις 30 Μαρτίου 1998 και έφτασε στο Νο. 1 του UK Albums Chart. Λίγους μήνες αργότερα, στις 8 Ιουνίου, οι Pulp κυκλοφόρησαν το A Little Soul ως single.

Στο single υπήρχε και το Cocaine Socialism.

Έτσι, ένα τραγούδι που είχε ξεκινήσει ως instrumental backing track σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα βρέθηκε τελικά στη δεύτερη πλευρά ενός single των Pulp, με διάρκεια 5:19.

Και εδώ υπάρχει άλλη μία μικρή, αλλά υπέροχη, λεπτομέρεια της ιστορίας.

Η εκδοχή που κυκλοφόρησε το 1998 δεν ήταν τελικά η ολοκληρωμένη εκδοχή του τραγουδιού.

Η «σωστή» εκδοχή

Όταν ήρθε η ώρα να γίνει το mastering του A Little Soul single, οι Pulp δεν κατάφεραν να βρουν τη σωστή εκδοχή του Cocaine Socialism, και χρησιμοποιήθηκε ένα πρώιμο mix.

Η ολοκληρωμένη εκδοχή, με πιο έντονα horns και γυναικεία backing vocals, έμεινε στην άκρη για χρόνια. Εμφανίστηκε τελικά το 2006, στη deluxe edition του This Is Hardcore, ως Cocaine Socialism (Proper Version), με ελαφρώς μικρότερη διάρκεια (5:14 έναντι 5:19 του αρχικού mix).

Αυτό είναι από εκείνα τα περιστατικά που κάνουν ένα αρχείο πραγματικά ενδιαφέρον.

Γιατί ξαφνικά δεν έχουμε μόνο ένα τραγούδι και δύο τίτλους. Έχουμε διαφορετικές ηχογραφήσεις, διαφορετικά στάδια επεξεργασίας και διαφορετικές στιγμές κυκλοφορίας. Το τραγούδι υπάρχει μέσα στον χρόνο, αλλά όχι πάντα με την ίδια μορφή.

Και αυτό ακριβώς είναι το είδος ιστορίας που δύσκολα φαίνεται αν κοιτάξεις μόνο τη βασική δισκογραφία.

Ένα τραγούδι, δύο κατευθύνσεις

Το Glory Days και το Cocaine Socialism είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της ιστορίας.

Δεν χρειάζεται να τα αντιμετωπίσουμε σαν δύο εντελώς άσχετα τραγούδια. Η ίδια μουσική ρίζα βρίσκεται από κάτω. Η διαδρομή όμως που ακολούθησε κάθε εκδοχή είναι διαφορετική — η μία γεννήθηκε από την υποχώρηση μπροστά στην άλλη.

Το Glory Days μιλά για τη ζωή που έχεις μπροστά σου, για τις προσδοκίες που μικραίνουν, για την αίσθηση ότι το παρόν μπορεί να μην είναι καθόλου αυτό που φανταζόσουν όταν ήσουν νεότερος.

Το Cocaine Socialism πήγε αλλού — και ίσως εκεί που ο Jarvis, τελικά, δεν τόλμησε να μείνει: στην πολιτική, στην κοινωνική τάξη, στην υποκρισία, στη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά που λες ότι πιστεύεις και στον τρόπο με τον οποίο τελικά ζεις.

Η ίδια μουσική μπορούσε λοιπόν να φιλοξενήσει δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες.

Αυτό λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν οι Pulp εκείνη την εποχή.

Γιατί έχει σημασία σήμερα;

Επειδή το Cocaine Socialism είναι ένα μικρό παράθυρο στον τρόπο λειτουργίας των Pulp.

Δεν μας δείχνει μόνο τι κυκλοφόρησε. Μας δείχνει τι προηγήθηκε, τι άλλαξε στην πορεία και τι έμεινε πίσω.

Ένα instrumental από μια εγκαταλειμμένη ηχογράφηση του 1996. Ένα τραγούδι που απέκτησε πολιτική φωνή το 1997. Μια σκέψη για single που ο ίδιος ο συνθέτης δεν τόλμησε να προχωρήσει. Ένα ξαναγραμμένο τραγούδι που έγινε Glory Days. Ένα B-side στο A Little Soul. Και, χρόνια αργότερα, μια «Proper Version» που αποκατέστησε τη χαμένη εκδοχή του αρχικού τραγουδιού.

Αν το δεις έτσι, το Cocaine Socialism δεν είναι πραγματικά ένα B-side.

Είναι ένα κομμάτι από το making-of των Pulp.

Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που αξίζει να βρίσκεται εδώ, στο Elephant Stone.

Γιατί η ιστορία ενός συγκροτήματος δεν βρίσκεται μόνο στα άλμπουμ που θυμόμαστε. Μερικές φορές βρίσκεται σε ένα παλιό backing track, σε έναν τίτλο που άλλαξε, σε ένα τραγούδι που ο δημιουργός του δεν τόλμησε να κρατήσει, ή σε ένα mix που κάποιος δεν κατάφερε να βρει όταν έπρεπε.

Κάποια από αυτά τα ίχνη χάνονται.

Το Cocaine Socialism, ευτυχώς, έμεινε.